Hoe ver zijn wij?

Op zaterdag 7 januari 2006 heeft Nadée, met wat hulp van pappa en mamma, de aanvraag voor haar brusje gepost. dat ons tweede adoptie-avontuur begon. Lees zelf in ons dagboek hoe wij het wachten, eerst op Nadée en nu op haar brusje, beleven.

31 januari 2009
Gisteren stond Bertie al op de voicemail. "Wat jammer dat ik jullie nu niet kan bereiken. Ik probeer het later vanmiddag nog eens...". En dan kruipt de tijd voorbij, schieten er 1001 scenario's door je hoofd, kijk je de wijzers van de klok vooruit, en word je bijna gek als je om 19.00 uur nog niks hebt gehoord.

Maar vandaag, om 12.33 uur was HET dan zo ver. Bertie belde en ze had waanzinnig mooi nieuws. We krijgen niet 1 maar twee Sri Lankanjers er bij. Een TWEELING dus. Een jongen en een meisje, precies zoals Nadée al maanden voorspelt. Drie kinderen, dat was 9 jaar geleden onze grootste wens. En we hadden nooit durven dromen dat die wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het is een feit: de SRI LANKANJER is vandaag op onze postcode gevallen. Wat een rijkdom, wat een voorrecht, wat een geluk. We zweven...

Onze TWEELING is geboren op 1 augustus 2008. En we gaan ze Ravi & Fara noemen.

Binnenkort meer op www.brusjekomtzo.web-log.nl

14 januari 2009
Het tij is gekeerd. En hoe! 2009 wordt vast en zeker het jaar waarin het lange wachten op een brusje wordt beloond: in het wachtlijstklassement gaan we inmiddels aan kop! Dat zorgt voor acute nestdrang. Het kamertje is inmiddels klaar. En omdat bloggen vanuit het buitenland een stuk gemakkelijker is dan het updaten van deze website hebben we ook een weblog: http://www.brusjekomtzo.web-log.nl/

juni 2008
Gisteren heb ik maar weer eens gebeld met Kind en Toekomst. Gewoon, omdat dat het enige is dat je als wachtende adoptieouder nog kunt doen. Om een beetje het gevoel te krijgen dat je er zelf grip op hebt. Tegen beter weten in. Ik wist heus wel dat we nog lang geen tweede kindje krijgen. Ook al duurt deze tweede procedure in Sri Lanka inmiddels al langer dan destijds bij Nadée. De feiten liegen er niet om. Ons dossier ligt al bijna 20 maanden bij Probation. Het laatste Sri Lankanjertje dat via Kind en Toekomst Nederlandse ouders kreeg, werd begin september 2007 voorgesteld. Sindsdien is de wachtlijst ongewijzigd. Kind en Toekomst heeft al acht maanden geen enkel voorstel uit Sri Lanka ontvangen. Ik vind het moeilijk dat te accepteren. Maar ik zal moeten. Ik wil geen kindje 'kopen'. Al denken veel mensen daar anders over. Adoptie en adoptie-ouders liggen immers al maanden lang onder vuur. Incidenten worden door sensatiegeile media uitvergroot. Misstanden lijken daardoor eerder regel dan uitzondering. Tja, vind je het gek dat 'Jan met de Pet' daardoor een heel gekleurd beeld van adoptie heeft. Gelukkig laten we ons daardoor niet uit het adoptieveld slaan. Want de aanhouder wint. Onze eerste hoofdprijs 'Engelengeduld' was Nadée. Inderdaad... onbetaalbaar. En een 'match made in heaven'. De gedachte aan een tweede kind is hemels. Al wordt het steeds moeilijker er in te blijven geloven.

27 mei 2008
'Stel verdacht van illegale adoptie' kopt De Volkskrant vandaag. Wat? Al weer? Ja en nee. Het blijkt om Jan en Susan H. te gaan. Zij zaten vorig jaar vast in Sri Lanka omdat ze probeerden om illegaal een kind te adopteren. Ze getuigden volgens de kranten tegen de Sri Lankaanse bende waarvan ze zogenaamd het slachtoffer werden. En omdat ze justitie in Sri Lanka zo goed gezind waren, werden ze daar niet verder vervolgd. Nee nog sterker. In een aantal kranten verscheen zelfs het bericht dat ze baby Milan alsnog mogen adopteren. Ze moesten dan wel nog even bij Probation een aanvraag voor adoptie indienen. En elke aspirant adoptieouder weet dat je daarvoor een hele verzameling legale documenten nodig hebt. En een beginseltoestemming. Dat is het entreebewijs van justitie in Nederland dat je bij elke legale adoptie nodig hebt. Maar he... een kniesoor die daar op let. En nood breekt wetten, dachten Jan en Susan kennelijk. Met het betere knip- en plakwerk heb ze zo te lezen, zelf het felbegeerde document in elkaar geknutseld. Om opnieuw door de mand te vallen. Ze zijn nu door justitie in Nederland opgepakt. En hopelijk worden ze nu ook echt vervolgd.

13 november 2007
Ze zijn vrij. Op borgtocht en al een beste tijd. Jan en Susan H. uit Ommen. Maar in afwachting van de rechtzaak mogen ze Sri Lanka nog niet verlaten. Over eerdere berichten in de Nederlandse media dat ze niet langer als verdachten van illegale adoptie maar als getuigen worden gezien, kan het stel nog geen uitsluitsel geven...

Inmiddels heeft Kind en Toekomst ons gerust gesteld. De autoriteiten in Sri Lanka kunnen deze kwestie gelukkig goed scheiden van legale adoptie-procedures. Het voorstel dat andere wacht-ouders in september kregen onderstreept dat. Daarmee zijn er dit jaar dus 2 kindjes via Kind enToekomst uit Sri Lanka naar Nederland gekomen. Hamvraag van dit moment is natuurlijk: komt er voor het einde van dit jaar nog een derde voorstel? De kans dat dat voor ons is, is heel klein. Wij zijn immers de hekkensluiters van de wachtlijst. We wachten dus maar geduldig af en rekenen voorlopig op eind 2008.

27 juli 2007
Een bericht op Teletekst geeft ons ook vandaag weer een gevoel van onmacht en wanhoop. We zijn verdrietig, verbaasd en verontwaardigd als we op Teletekst lezen dat een Nederlands stel in Sri Lanka is opgepakt op verdenking van illegale adoptie. Klopt het? En wat zijn de gevolgen voor de adoptieprocedures van mensen die wel de wetten naleven? Hoe reageert Probation in Sri Lanka op deze zaak? En de adoptierechters? Maken Nederlandse adoptieouders die zich wel aan de wetgeving houden nog een kans op een kindje uit Sri Lanka?

Even googlen levert in no time een hele verzameling aan berichten op. In Sri Lankaanse en Nederlandse kranten. Volgens het Algemeen Dagblad hebben Susan en Jan H. uit Ommen geprobeerd een baby van twee weken naar Nederland te smokkelen. Zeven Sri Lankanen zouden het stel hebben geholpen bij het vinden van een kind en het vervalsen van de papieren. Het stel zit voorlopig vast. Op 3 augustus doet de rechter uitspraak. Zijn ze inderdaad schuldig aan illegale adoptie, dan hangt het stel een gevangenisstraf van 20 jaar boven het hoofd…

Wordt vervolgd.

9 juli 2007
We hebben contact met Kind en Toekomst. Onze vermoedens worden bevestigd: er is dit jaar pas 1 kindje uit Sri Lanka geplaatst en wij staan als laatste echtpaar op de wachtlijst. Nu zegt dat niet alles, want als er een kindje voor adoptie wordt voorgesteld, wordt er ook gekeken naar de wensen en grenzen van de eventuele ouders. Als het leeftijdsverschil tussen ouder en kind bijvoorbeeld meer dan 40 jaar is, mag het kindje niet geplaatst worden. Dat is wettelijk zo geregeld. Voor ons wat dat betreft nog geen vuiltje aan de lucht, maar de tijd gaat wel dringen. Op 24 november 2009 wordt Twan 40 jaar. Dat betekent dat ons kindje voor die datum geboren moet worden. Niemand kan voorspellen hoeveel Sri Lankanjertjes er dit jaar nog via Kind en Toekomst nieuwe ouders en een nieuwe toekomst zullen vinden. Maar als dit tempo doorzet, ziet het er heel slecht voor ons uit.

25 juni 2007
Een brief van Kind en Toekomst. En waar we al rekening mee hielden, geen best nieuws. We staan samen met acht andere echtparen op de wachtlijst voor Sri Lanka. En we weten zelf al dat wij waarschijnlijk de laatsten zijn en dat er dit jaar pas 1 kindje via Kind en Toekomst uit Sri Lanka is geadopteerd. De wachttijd loopt dus nog verder op dan aanvankelijk werd verwacht. Wat nu?

17 juni 2007
Vandaag zijn we geland op Schiphol. Samen met Nadée. Zonder brusje. De vakantie op Menorca zit er op. We hebben genoten, maar Nadée wil meer. Veel meer. Van onze kleine meid dus beslist geen applaus voor de piloot die een perfecte landing uitvoerde (houden zo!) maar wel een rake opmerking die je als moeder recht in je hart raakt. “En nu met het blauwe vliegtuig mamma”…. “OH, wil je weer terug naar Menorca?”. “Nee… ik wil naar Sri Lanka. Ik wil een zusje hebben.”
Even later in de aankomsthal opnieuw emotionele momenten. Alle herinneringen aan onze aankomst met Nadée komen weer naar boven. Achter de ramen staan ook vandaag weer thuisblijvers ongeduldig te wachten op familie of vrienden. Hier en daar ballonnen. Geen spandoeken deze keer, maar in gedachten zie ik het zo weer voor me. En als we dan uiteindelijk met Nadée en bagage door de schuifdeuren de aankomsthal in lopen, voel ik weer die brok in mijn keel. Net als op 4 februari 2005. Tranen zijn er nu niet. Alleen mijn hart huilt. Want hoe lang zal het nog duren voordat we hier als compleet gezin door de schuifdeuren kunnen lopen? Het wachten op ons tweede kindje was tot nu toe een fluitje van een cent vergeleken met het wachten op Nadée. Maar met de tijd groeit het besef dat het ook deze keer weer engelengeduld zal vergen. En dat doet pijn. Vooral vanwege Nadée. Want hoe leg je zo’n klein meisje uit dat het nog minstens een jaar kan duren. Misschien zelfs wel twee?

30 maart 2007
Het is al weer bijna een half jaar geleden dat wij ons dossier naar Sri Lanka stuurden. Sindsdien is er, voor zover wij weten, maar één kindje via Kind en Toekomst naar Nederland gekomen. We kennen een aantal stellen die ook via Kind en Toekomst een kindje uit Sri Lanka hopen te adopteren. Maar of daarmee alle wachtenden bekend zijn… Kind en Toekomst geeft geen informatie over de wachtlijst. We weten alleen dat we rekening moeten houden met een wachttijd van minstens twee jaar. Een brusje voor Nadée komt er dus waarschijnlijk pas vanaf eind 2008. En daar is onze dondersteen het helemaal niet mee eens. Ze wil een “broertje zusje” en wel NU METEEN. Tja… Nadée ziet ze vliegen of ze vliegen d’r om d’r oren, die broertjes en zusjes. Bij het kinderdagverblijf wel te verstaan. Daar kondigt het ene na het andere kindje aan dat pappa en mamma een baby krijgen. Voeg daar nog een lekker voorjaarszonnetje bij en het is wel duidelijk waarom ons meisje acute nestdrang heeft.

9 oktober 2006
Een week geleden zetten notaris en rechtbank hun stempels op onze adoptiedocumenten. En vandaag mogen de ambtenaren in Den Haag het nog eens dunnetjes over doen. Op naar het ministerie van justitie en het ministerie van buitenlandse zaken. En wel graag voor 11 uur alles indienen. Vroeg uit de veren dus om voor de files uit te rijden. Klokslag 06.00 uur vertrekken we bij Marielle's ouders. Omdat we Nadée niet willen vervelen met twee lange autoritten en mogelijk lang wachten bij de ministeries, blijft ze vandaag lekker bij oma en opa. Om 08.45 rijden we parkeergarage Babylon in. Vage herkenning van het vorige rondje Den Haag. Een kwartier later heeft een puisterige stempelknul bij het ministerie van justitie zijn werk keurig gedaan. We mogen 52 eurootjes aftikken en door naar het volgende loket. Bij het ministerie van buitenlandse zaken wel te verstaan. Voor de vorm moeten we daar een nummertje trekken (het blijven ambtenaren) ook al is er maar 1 andere klant. Het duurt iets langer deze keer, maar dan heb je wel wat: elk velletje uit ons dossier is voorzien van de enige echte buitenlandse zaken stempel en daar hangt een dito prijskaartje aan. Zo'n 160 euro maar liefst. Maar ach... dat hebben we graag over voor een tweede kindje. Rond 09.30 uur zit het er op. Het dossier is helemaal klaar. Nog even wat kopietjes draaien bij de copyshop in winkelcentrum Babylon en dan voor de gezelligheid nog even uitwaaien op het strand van Scheveningen en naar huis. 's Middags gaan we de boel samen met Nadée naar het postkantoor brengen. Ze snapt nog weinig van ons geraaskal over een brusje. En als het aan haar ligt, is het een fluitje van een cent nu. Want volgens haar gaan alle vliegtuigen naar 'Sji Janka'. We wachten maar af en houden voorlopig rekening met een wachttijd van twee jaar. Pfff... da's vreselijk lang, maar gelukkig zorgt Nadée voor geweldig leuke afleiding. Ze kletst ons de oren van het hoofd, is altijd even vrolijk en ook regelmatig lekker ondeugend. Handen vol dus. We boffen maar met onze Sri Lankanjer.

25 september 2006
Ons dossier is compleet en in orde. Vandaag liggen de instructies voor de legalisatie door notaris, rechtbank en de ministeries van justitie en buitenlandse zaken in onze brievenbus. De laatste hobbels zijn in zicht. Nog even en we zijn weer in blijde verwachting, maar zorgen zijn er ook weer volop. Over Twan's vader die ernstig ziek is en over het toenemende geweld in Sri Lanka. De Tamil tijgers en het Sri Lankaanse leger zijn weer in oorlog. Er zijn al weer honderden slachtoffers gevallen en duizenden onschuldige burgers zijn op de vlucht geslagen. Hoe zal het met Nadée's buikmamma zijn? Leeft ze nog? Is ze ooit teruggekeerd naar haar oude woonplaats? Is ze nu ook op de vlucht? We weten het niet en denken veel aan haar en al die andere onschuldige mensen die nu al tientallen jaren lang worden achtervolgd door een golf van ellende. Zal er ooit vrede komen in Sri Lanka?

22 augustus 2006
We hadden er niet op durven hopen, maar vandaag mogen we ondanks eerdere berichten toch op intake voor een tweede kindje uit Sri Lanka. Omdat Nadée daar vandaan komt en wij haar ook via Kind en Toekomst hebben geadopteerd. We zijn blij, maar weten ook dat het weer heel lang kan gaan duren voordat we daadwerkelijk een tweede kindje mogen gaan halen. De wachttijd vanaf verzending dossier wordt geschat op 2 jaar!! Dus snel aan de slag met de documenten...

19 juli 2006
Gerrit de Postduif heeft onze brievenbus gevonden: HOERA! Ruim zes maanden na het starten van onze tweede adoptieprocedure is de zo vurig gewenste beginseltoestemming een feit. Het entreebewijs voor de adoptie-achtbaan. En nu maar hopen dat we snel mogen instappen. We trappelen van ongeduld. Dus go go go en karren maar! Sri Lanka we are ready for take off.

17 juli 2006
Goed nieuws: het ministerie van justitie heeft inderdaad ons dossier ontvangen en weet van aanpakken! De BT gaat vandaag de deur uit en een kopie daarvan gaat samen met ons gezinsrapport naar Kind en Toekomst in Halle. Dan maar meteen ook even zelf een briefje naar Halle sturen met het verzoek om ons meteen op de voorlopige wachtlijst voor Sri Lanka te plaatsen.

14 juli 2006
Bericht van de Raad uit Maastricht. Het gezinsrapport dat op 11 juli werd opgesteld (toch gek dat wij het op 3 juli al konden inzien), is gisteren naar justitie verzonden. En, dat dan toch wel: het advies aan de minister is positief. We zijn in beginsel dus geschikt om weer pappa en mamma te worden van een lief klein kindje uit een ver land. Maandag dus maar weer een telefoontje wagen naar justitie. Ze zullen weten dat het menens is en dat wij hunkeren naar een brusje voor Nadée.

13 juli 2006
De postbode heeft ook vandaag niet de door ons zo gewenste brief van justitie bezorgd. Een rondje bellen dan maar: Kind en Toekomst meldt dat de situatie voor Sri Lanka onveranderd is en ons gezinsrapport is nog niet binnen. Dan maar even naar justitie bellen. Nope... zelfs in de poststukken van vandaag taal noch teken van de Raad uit Maastricht. Kortom: er is weer iets niet in de haak. Een telefoontje naar de Raad in Maastricht dan maar: "Oh... maar het is toch ook nog niet zo lang geleden dat jullie hier waren om het rapport in te zien en het is inmiddels toch echt van mijn bureau af. Het is natuurlijk wel vakantietijd dus het kan best dat het rapport nog voor verzending bij de administratie ligt. En andere zaken hebben voorrang op adoptiezaken..." Waaaaaaaaaaaaaaat? In dit land moet je dus eerst een kind mishandelen om het stempel SPOED te kunnen krijgen? Moeten we soms zelf even naar het gebouw van de Raad fietsen en het rapport in een envelopje naar Den Haag stoppen? Het moet niet gekker worden! Als Twan even later ook nog een telefoontje aan de toestand waagt, blijkt dat mevrouw de raadsmedewerkster inmiddels bij de administratie is geweest en dat de boel vandaag naar Den Haag wordt verzonden.

3 juli 2006
We mogen weer opdraven bij de Raad voor de Kinderbescherming. Terwijl Nadée zich vermaakt in de speelhoek (maar meer nog met het verkennen van het kantoor) lezen wij het gezinsrapport. We hebben nauwelijks opmerkingen. De raadsmedewerkster voelt zich een beetje ongemakkelijk over de trage gang van zaken en de fouten die er gemaakt zijn, MAAR ze belooft beterschap: het rapport gaat met een positief advies nog dezelfde week naar het ministerie van justitie. Met een beetje mazzel ligt de fel begeerde beginseltoestemming dus binnenkort in onze brievenbus.

22 juni 2006
Het had zo'n mooie dag kunnen worden: Nadée precies 21 maanden en bezoek van de raadsmedewerkster. Maar frustratie overheerst. Een telefoontje met Kind en Toekomst heeft alle hoop weggenomen: de wachtlijst voor Sri Lanka is echt helemaal gesloten en er wordt geen uitzondering gemaakt voor mensen die al via K&T een kindje uit Sri Lanka hebben geadopteerd. Wanneer de lijst weer open gaat, wil men niet zeggen. Ook over het aantal mensen op de wachtlijst worden geen uitspraken gedaan. Het ziet er niet best uit. Voor de mensen die nog net met de hakken over de sloot konden, schijnt de wachttijd tot voorstel maar liefst 2 jaar te zijn!!! De toon voor het gesprek met de raadsmedewerkster is dus gezet. Ze merkt dat we boos en gefrustreerd zijn en maakt tig excuses. Er zijn fouten gemaakt, zo blijkt uit haar relaas. Ons eerste gezinsrapport (gemaakt door de Raad in Lelystad omdat we toen nog in Almere woonden) is naar de verkeerde Raad doorgestuurd. Heeft een tijdje in Roermond gelegen en is uiteindelijk pas weken later in Maastricht terecht gekomen. Prutsen in het kwadraat dus, maar gedane zaken nemen geen keer. Het enige dat de raadsmedewerkster nog voor ons kan doen, is snel een aanvullend rapport maken en ons sterkte wensen. Op 3 juli mogen we het rapport inzien en daarna gaat er een positief advies naar het ministerie van justitie en is het wachten op de beginseltoestemming.

's Avonds bellen we voor alle zekerheid nog even met Stichting Flash die ook voor Sri Lanka bemiddelt. Wat we eigenlijk al wisten, wordt nog eens bevestigd. Ook daar worden geen nieuwe aanvragen voor Sri Lanka in behandeling genomen. Er wachten al 11 stellen op een voorstel uit Sri Lanka en maar liefst 4 stellen zijn nog bezig met het verzamelen van de benodigde documenten. Flash is wel veel opener in de communicatie en zegt gewoon waar het op staat. Niks geen geheimzinnig gedoe dus. Er worden dit jaar nog diverse voorstellen verwacht. Toch zal de wachtlijst vermoedelijk pas begin 2007 weer open gaan voor nieuwe aanvragers. Beroerd nieuws dus. Als er niet meer voorstellen komen dan Flash op dit moment verwacht, moeten we dus nog minstens een half jaar geduld hebben of toch maar kiezen voor een ander land. We balen vreselijk en dat is nog licht uitgedrukt. We willen zo graag weer een kindje uit Sri Lanka!

15 juni 2006
Op ons vakantieadres is een internetcafeetje. En internet- en mailverslaafd als we zijn, kunnen we de verleiding dus niet weerstaan om af en toe in te loggen en de avonturen te volgen van een bevriend stel dat op dit moment in Sri Lanka is om een kindje te adopteren. En als je dan toch online bent, check je natuurlijk ook even je mailbox. Via de mailinglijst voor (aanstaande) ouders van kinderen uit Sri Lanka vernemen we dat de wachtlijsten voor Sri Lanka net voor onze neus zijn gesloten. Het nieuws komt hard aan. Begin dit jaar waren we nog erg optimistisch over de procedure voor ons tweede kindje, maar nu staan we meteen weer met beide benen op de grond. Hoe konden we zo stom zijn om te denken dat het deze keer wel eens heel vlot zou kunnen gaan? We zijn boos en verdrietig. Als de Raad voor de Kinderbescherming eens wat meer vaart had gemaakt, hadden we gewoon nog een procedure in Sri Lanka kunnen starten. Of en wanneer dat weer wel kan is ons niet duidelijk. We hopen stiekem dat er na onze vakantie toch nog beter nieuws komt...

2 juni 2006
We gaan bijna op vakantie en hebben inmiddels, ondanks diverse telefoontjes met de Raad, nog steeds niks gehoord over het gezinsonderzoek. Op 12 mei werd ons overigens bij het zoveelste telefoontje wel nog gemeld dat ons dossier op de rol van een van de medewerksters stond. Ze zou op korte termijn contact opnemen om een afspraak te maken. Vandaag neem ik opnieuw zelf het initiatief en vraag ik meteen naar de medewerkster waarvan ik op 12 mei te horen kreeg dat zij het aanvullende gezinsonderzoek gaat doen. 'Wat jammer dat u net nu op vakantie gaat. Ik heb hier net de brief klaar liggen dat ik op 18 juni bij jullie op bezoek kom'. Tja... beetje vreemde werkwijze niet? Even vooraf bellen en overleggen, is misschien wel zo handig bij het prikken van een datum! Maar goed, de afspraak kan gelukkig worden verschoven naar 22 juni. Een dag nadat we terug komen van onze zomerstek van dit jaar: Canet Plage. Dus eerst maar eens lekker gaan genieten van een welverdiende vakantie.

13 maart 2006
Vandaag maar liefst twee mijlpalen. Eerst om 8.30 uur de gezondheidsverklaringen binnen getikt bij een huisarts hier om de hoek. Of we meteen konden betalen of een rekening mee naar huis wilden? Nou hoeveel is het dan? Dik 150 euro bij elkaar!!! Shit happens... dat dacht Nadée er kennelijk ook van. Ze moest er vanavond zelfs letterlijk van op de pot. En jawel, noem het een toevalstreffer of beginnersgeluk, maar het is gelukt: ze heeft vandaag voor het eerst op het potje gepoept.

2 maart 2006
Een brief van de Raad: we mogen weer op medische keuring. Ach... het klinkt heftiger dan het is. Beetje buurten met een huisarts (nee niet onze eigen arts, want dat zou wel heel gemakkelijk zijn), misschien een paar kniebuigingen maken, bloeddrukcontrole, hartslag tellen... Het is niet zo spannend allemaal als je zelf al weet wat de uitslag is. Volgende week mogen we opdraven.

3 februari 2006
De 'adoptiepolitie' hanteert een iets andere kalender. Daar gaat de teller meestal pas tikken vanaf de dag van de adoptieuitspraak. Nadée werd tijdens een rechtbankzitting op 26 januari 2005 officieel door haar buikmamma aan onze zorgen toevertrouwd. Helaas moesten we daarna nog een paar dagen wachten op de court order, de adoptieuitspraak. Die kwam pas op 31 januari 2005. De Stichting Adoptievoorzieningen, die onze tweede aanvraag voor adoptie van een buitenlands kind in behandeling heeft, is onverbiddellijk en rekent met JAWEL die laatste datum. Daarom krijgen we pas vandaag een brief dat onze aanvraag in behandeling is genomen. De Raad voor de Kinderbescherming in Maastricht zal binnenkort contact met ons opnemen... dus zelf maar even gebeld. Je weet maar nooit. En inderdaad, we zijn inmiddels bekend in Maastricht. Maar verder ook vooral: WELKOM TERUG IN ADOPTIELAND. De Raad heeft een fikse werkachterstand. De adoptieaanvragen van het laatste kwartaal 2005 zijn nog niet eens allemaal ingepland. We moeten er dus maar rekening mee houden dat we minimaal drie maanden moeten wachten voordat we benaderd worden voor het gezinsonderzoek. Tja... wachten dus maar weer en over een maandje gewoon weer proberen. Aan ons zal het in elk geval niet liggen.

7 januari 2006
Het is vandaag precies een jaar en een dag geleden dat wij Nadée in onze armen en harten sloten. Het afgelopen jaar is voorbij gevlogen. Sinds de komst van Nadée staat ons leven op z'n kop. In positieve zin, wel te verstaan. Nadée heeft ons leven verrijkt. We hebben nu al zo veel mooie herinneringen: de ontmoeting, de eerste lach, haar tomeloze energie en drang om de wereld te ontdekken, haar grenzeloos vrolijke karakter, haar heerlijke natte kusjes, haar eerste pasjes, haar geklim en geklauter, haar ondeugende grappen, haar schaterlach, haar prachtige koppie dat nog steeds met de dag mooier lijkt te worden. Kortom: te veel om op te noemen en het ideale recept om ouders te doen hunkeren naar nog zo'n kanjer. Maar bij adoptie is gezinsuitbreiding, net als de komst van je eerste kind, aan allerlei regels gebonden. Nadée moet minimaal een jaar onze dochter zijn voordat we de tweede procedure mogen starten. Wij vinden dat dat jaar vandaag voorbij is. Met wat hulp van pappa mag ons meisje dus zelf de aanvraag voor haar brusje op de post doen.