Reisverslag

5 en 6 januari
Op woensdag 5 januari 2005 beginnen wij aan de mooiste reis van ons leven. We vliegen naar Sri Lanka. Op donderdag 6 januari landen we, met enige vertraging dan eindelijk op Bandaranaike Airport, vlak bij de hoofdstad Colombo. Zwaar vermoeid komen we rond 09.00 uur lokale tijd aan bij hotel Tropic Inn (Mount Lavinia). We hebben onze koffers nog niet eens uitgepakt of we krijgen al telefoon van onze contactpersoon, mevrouw Prema Perera. Zij zal ons tijdens de gerechtelijke procedure begeleiden en vraagt of we de reis goed doorstaan hebben en of we misschien ons meisje vandaag al willen zien. Wat een vraag? NATUURLIJK WILLEN WE DAT!

We spreken af dat we eerst even een paar uurtjes slaap inhalen en rond 16.00 uur haalt Prema ons dan op bij het hotel. Daarna gaan we samen naar The Missionaries of Charity (Prem Nivasa) in Moratuwa om Nadée dan eindelijk na al die jaren van wachten te ontmoeten. Ons engelengeduld wordt rond 17.00 uur Sri Lanka tijd beloond met het mooiste moment in ons leven. Alle spanningen vallen van ons af als een verzorgster ons meisje binnen brengt en bij mamma op schoot zet. Wat een plaatje!!!!!!!! Nadée is echt de mooiste baby van de hele wereld en we zijn dolgelukkig dat we haar ouders mogen worden. Wat een voorrecht!

 

 

 

 

Na een paar tellen krijgen we al de eerste lach van ons meisje. Ze heeft lol voor tien en is heel beweeglijk. De rammelaar die we voor haar hebben meegebracht valt letterlijk in de smaak. Alles gaat in haar mondje. Van haar eigen knuistjes en de rammelaar tot aan pappa's duim en pink.

Pappa is nog doodmoe van de reis, maar dat mag de pret niet drukken. Ook hij is meteen verliefd op zijn dochter. En zeg nou zelf: Nadée is toch echt een prachtmeid, of niet dan?

 

7 januari
Vrijdag 7 januari 2005. Het voelt al vertrouwd bij mamma op de arm. De temperatuur is tropisch (ruim dertig graden) en ik heb hier net een flesje leeg getankt. Tijd om een tukkie te doen dus. Truste meis!
 

 

8 januari
Werk aan de winkel. Op zaterdag 8 januari worden er bij h tehuis voedselpakketten samengesteld voor de slachtoffers van de tsunami. Voordat pappa mee helpt om de zware zakken rijst te versjouwen, mag ik natuurlijk nog eerst even bij hem op schoot. Hij leest meteen een heel leuk boekje voor. Nijntje is nu al mijn beste vriendje en wat knispert die Nijn gezellig zeg.

9 januari
Nog meer werk aan de winkel. Slachtoffers van de tsunami kloppen aan bij het tehuis waar ze opgevangen worden door de zusters. Ondanks hun ellende lachen ze naar ons en kijken zeer vertederd naar Nadée.
" You have lucky girl, we not so lucky."
Ze vertellen hun verhaal over de verloren bezittingen. Twan vertelt hun dat hulp onderweg is. Samen met Saman en zijn neef hebben we uit de opbrengst van de actie ' Help ons helpen' hulpgoederen gekocht en wederom zo'n 200 voedselpakketten gemaakt voor de slachtoffers ten zuiden van Moratuwa. De man links op de rechter foto is een visser die alles kwijt is geraakt. Hij woonde op het strand ten zuiden van Moratuwa. Toen we de manager van de supermarkt vertelden over de hulpactie, zette hij meteen 4 personeelsleden in die voor ons de boodschappen op het lijstje van de zusters bij elkaar zochten. Winkelwagens vol rijst aardappelen, zout, suiker, thee en dahl werden in het busje van Saman geladen en bij de zusters afgeleverd
.

 

' s Middags zijn we samen met chauffeur Saman en zijn neef naar het gebied ten zuiden van Moratuwa gegaan. Een enkel stevig gebouwd stenen huis staat nog overeind, voor de rest zie je alleen maar puin. De tsunami heeft hier tot ongeveer 500 meter landinwaarts schade veroorzaakt. In het zuiden en oosten van Sri Lanka schijnt het water tot 3 kilometer ver te zijn gekomen. Ondanks alle ellende en verdriet zijn er ook lichtpuntjes...

 


 

10 januari
Vandaag werden we om 9.30 uur door Saman opgehaald en naar Nugegoda gereden. In ons beste pak moesten we daar voor een interview bij Probation (de kinderbescherming) verschijnen. Prema was ook nog even ter plekke en vertelde ons dat we waarschijnlijk al op 25 januari a.s. naar de rechtbank mogen voor de adoptie-uitspraak. Dat is dus over twee weken al!

 

11 januari
Prema heeft Saman gebeld. Er is een probleempje met de geboorteakte van Nadée. Dat moet zo snel mogelijk worden rechtgezet. We willen immers geen onnodige vertraging oplopen. Dus vandaag meteen de koe bij de hoorns gevat en met Saman naar de kraamkliniek gereden waar Nadée geboren is. Als Saman even met de arts praat, mogen we meteen naar binnen en zien we zelfs de zaal waar ons meisje kort na haar geboorte samen met haar buikmamma verbleef. Het ziet er ronduit vooroorlogs uit. Met twintig vrouwen op een zaal zonder enige privacy is hier nog heel normaal. Als we worden aangespoord om toch vooral even rond te lopen, voelen we ons erg opgelaten. Er liggen diverse meisjes van hooguit 16 jaar. Wat zal hun verhaal zijn en wie zal er voor hun zorgen?
Ondertussen heeft Saman de benodigde stempel voor ons geregeld. Even later rijdt hij ons weer naar Prem Nivasa. Het is al bijna 12 uur als we daar aankomen. Normaal het tijdstip om te vertrekken, maar deze keer blijven we toch maar wat langer. Anders is onze tijd samen met ons moppie wel heel erg kort. Bovendien gaan we morgen naar Kandy.

 

12 januari
Het is 06.15 uur als Saman ons ophaalt bij het hotel. We hebben een druk programma voor de boeg. Op weg naar Kandy stoppen we even om verse cashewnoten te kopen. Ook bezoeken we het olifantenweeshuis van Pinnawela. We maken er een ritje op de rug van olifant Lakshmi, de eerste olifant die in het weeshuis is geboren (augustus 1980). Het is een geweldige ervaring om eens op de rug van zo’n dikhuid te zitten. Even later worden we in de spice gardens door een gids met een hele rappe tong rondgeleid. Hij spreekt uitstekend Engels, maar ook aardig wat Duits en Nederlands. De namen van de diverse specerijen noemt hij moeiteloos op in diverse talen. Hij vertelt overal een promotieverhaaltje bij en legt uit dat hier in Sri Lanka veel waarde wordt gehecht aan de al eeuwenoude Ayurvedische geneeskunde. Daarbij worden de producten van moeder natuur op allerlei manieren benut om kwalen te behandelen. Van hoofdpijn en artritis tot roos en reuma. Even later worden we door twee medewerkers van de spice garden getrakteerd op een gratis massage. Goed voor de doorbloeding en lekker ontspannend. Dat kunnen we wel gebruiken na ons olifantenritje. In de winkel van de spice garden kopen we nog wat smeerselstjes als souvenir.
We maken onze volgende tussenstop bij een theefabriek. Zodra we de plantages op lopen, komen de theepluksters naar ons toe. Ze laten ons zien dat het bij het thee plukken gaat om de jongste scheuten. Daarna smeken ze ons om geld. Ze vertellen chauffeur Saman dat ze per dag slechts 120 rupee verdienen. Dat is niet meer dan 1 euro! Opnieuw voelen we ons erg opgelaten. Wat een armoe en wat een vreselijke uitbuiting van deze veelal Indiase Tamils. We geven hen ieder wat geld en gaan snel richting theefabriek. Ook daar klampen veel medewerksters ons aan. Ze vragen om geld en pennen. We kunnen natuurlijk moeilijk iedereen iets geven en besluiten ons maar van de domme te houden. Een heel naar gevoel overigens. Een kopje Ceylon mélange zal voortaan thuis in Nederland nooit meer het zelfde smaken. Onze gedachten zullen nog vaak terug gaan naar de arme theepluksters.
Na een verkoelende douche in hotel Thilanka in Kandy vertrekken we naar de Kandy dancers en de Temple of the Tooth. Deze tempel is de grootste en belangrijkste boedhistische tempel van heel Sri Lanka omdat er een tand van Boedha wordt bewaard.

13 januari
Vandaag bezoeken we een houtsnijfabriek, een batik-atelier en het edelstenenmuseum. We bezoeken nog een tehuis in Kandy en slenteren daarna nog even in de brandende zon door de botanische tuinen in Perideniya. Moe, maar voldaan, gaan we rond 16.00 uur weer terug naar Mount Lavinia. De rit duurt zo’n vier uur. We zijn dus pas rond 20.00 uur ’s avonds weer terug bij Tropic Inn. We hebben Nadée de afgelopen twee dagen al verschrikkelijk gemist. Nog een geluk dat we al een hele stapel foto’s van haar hebben afgedrukt (kost hier echt geen drol!) en die tijdens ons uitstapje regelmatig konden bekijken.

 

14 januari
Vanmorgen weer naar Prem Nivasa gereden. Zodra Nadée ons ziet, begint ze meteen te lachen. En dat terwijl we haar twee dagen niet bezochten! Wat een kanjer is het toch. Na een uurtje is ze helemaal bek af van het spelen en valt onze mopseflops in slaap. Zelfs voor de fles maakt ze haar oogjes niet open. Die tankt ze gewoon slapend leeg.
’ s Middags vraagt een van de zusters of we nog een keer iets willen kopen. Er zijn dringend schoolspullen nodig. De laatste voorraad is vorige week ijlings naar de tsunami-slachtoffertjes in de kampen bij Galle gebracht. Even later helpt Saman ons met het kopen van schoolbenodigheden. Hij overlegt even met de bedrijfsleider van de Arpico en vervolgens worden er vijf winkelwagens en twee big bags vol schoolschriften met lijntjes en met hokjes, pennenblikjes, schaartjes, lijmstiften, lineaals, waterflessen, lunchtrommeltjes, schetsblokken, kleurpotloden, gewone potloden en waskrijtjes naar het taxibusje gereden.
De bedrijfsleider van Arpico is blij met ons als klant en vindt het ook super dat we de mensen in Sri Lanka willen helpen. Saman krijgt dan ook zonder al te veel aandringen voor elkaar dat we 5% korting krijgen.
Rond 19.00 uur laden we de spullen bij het tehuis uit. Dat wil zeggen… de mensen van het tehuis steken de handen weer uit de mouwen. Als wij ook maar een doos of zak aanraken, staan ze al meteen te gebaren dat wij beslist niet hoeven te sjouwen. Ondertussen zeggen ze steeds ‘God bless you’. Ze zijn zo dankbaar. Namens alle mensen van het tehuis dus nogmaals bedankt voor jullie donaties!!


15 januari
Om 14.30 uur stond Saman weer met zijn busje voor de deur van het hotel. We vragen hem of hij eerst even met ons naar een pinautomaat kan rijden. De automaat in de buurt van het hotel is leeg en we hebben dringend geld nodig. We moeten namelijk vanmiddag contant afrekenen bij de Bata waar Saman gisteren 100 schooltassen voor ons heeft besteld. Het is nog een hele onderneming om een werkende pinautomaat te vinden. Er is vandaag een boedhistische feestdag. Veel winkels zijn gesloten en pinautomaten die leeg of stuk zijn, worden dit weekend vast niet meer gevuld of gerepareerd. Maar uiteindelijk lukt het toch en leveren we de tasjes af bij het tehuis.


16 januari
Vandaag gaan we weer in de wat koelere ochtenduren bij Nadée op bezoek. Ze is vandaag opmerkelijk wakker en vrolijk. Pappa’s vingers zijn erg lekker en ook de oren van Kareltje Kras (het katertje aan Nadée’s rammelaar) smaken voortreffelijk. Onze kabouter sabbelt er stevig op los en tussendoor kwijlt ze haar slabber vol. Pappa is duidelijk minder wakker. De temperatuur speelt hem parten. Van slapen komt niet heel veel terecht.



17 januari
Ook vandaag gaan we weer 's ochtends naar het tehuis. Om 9.30 uur haalt Saman ons met zijn busje op en een klein kwartiertje later zitten we al met ons meisje op schoot. Erg veel zin heeft ze er vandaag niet in en dat laat ze meteen duidelijk merken. Ons meisje jengelt en kucht een beetje en heeft overduidelijk wel zin in een fles. Die laat iets te lang op zich wachten en dan is er maar 1 remedie: op de arm ronddragen en haar over je schouder laten kijken.

 


18 januari
We gaan vandaag naar The Good Shepherd Convent in Wattala. We gaan er brieven, foto’s en een donatie afgeven van onze adoptievrienden. Als we in de lobby op Saman wachten, horen we van de hotelmanager dat hij zijn collega heeft gevraagd om de rit over te nemen. De man vertelt dat Saman naar Matara is vertrokken om bij zijn moeder te zijn. We vragen de collega-chauffeur of ze soms ziek is, maar een duidelijk antwoord krijgen we niet. Saman zal ook morgen niet voor ons kunnen rijden, maar als we willen kan de collega ook dan de rit van hem overnemen.
De zusters van The Good Shepherd vertellen dat de tsunami
veel mensen dakloos heeft gemaakt. Ze kopen daarom stukken grond en zullen daar huisjes op laten bouwen voor de mensen die niks meer hebben. We vragen wat wij op dat gebied kunnen betekenen en of de zusters een idee hebben van de kosten. Zuster Francine belooft ons via e-mail meer informatie over deze projecten toe te sturen. We zullen sowieso zo snel mogelijk een deel van het geld van onze hulpactie op de bankrekening van The Good Shepherd zetten.





19 januari
05.00 uur: OPSTAAN TWAN!!!! Ja, jullie lezen het goed. Vandaag is Teun extra vroeg uit de veren. Hij gaat op pad met de mensen van de Stichting Health and Happiness die ook in hotel Tropic Inn logeren. Deze stichting is ooit opgericht door mensen met adoptiekinderen uit Sri Lanka. Ze sponsoren diverse gezinnen in Sri Lanka en zijn nu in verband met de tsunami uiteraard ook ter plekke om hulp te geven waar mogelijk. Vandaag wordt er een vrachtwagen vol medicijnen en eten naar Galle gereden. De spullen worden daar vanuit diverse tempels over de vluchtelingenkampen gedistribueerd. Twan is onder de indruk van de sjouwcapaciteiten van de tengere kleine, Singalese mannen en besluit om zelf ook zakken rijst te dragen op de hier zo gebruikelijke wijze. Een zak van 50 kilo wordt hier zonder blikken of blozen met gemak op de rug gedragen en in een vliegensvlugge beweging ‘afgeworpen’. Het ziet er reuze simpel uit, maar in de praktijk is het verdraaid lastig en moet je oppassen dat het niet in je rug schiet. En dat alles uiteraard weer bij een temperatuur van ver boven de dertig graden! Pfff… zweten geblazen dus. Dat geldt ook voor de Amerikanen die in Galle en omgeving druk bezig zijn om puin te ruimen. Gewapend met pneumatische hamers, bulldozers en kranen gaan ze de ravage te lijf.


20 januari
We zijn vandaag precies twee weken geleden geland op Bandaranaike Airport. Pff… twee weken pas, ons verblijf lijkt nu al een eeuwigheid te duren. Nog zes dagen en dan doet de rechter, als alles goed gaat althans, de adoptieuitspraak. Nadée is vandaag in een knuffelbui en geniet enorm van de bibberkusjes van mamma.
Ze kust ook terug (sabbelt op mamma's lippen haha) en voelt met haar handjes aan mamma's gezicht. Een vervolg op de DVD ‘Nadée, het prinsesje uit 1001 nachten’ is dus al weer in de maak. ‘Sealed with a kiss’, zullen we maar zeggen.

 



21 januari
Vandaag voelt Twan zich net als deze twee heren in de middenberm op de drukke Galle Road. Behoorlijk moe dus. Twan werd gevraagd om mee te helpen met het sjouwen van (ja hoor) zakken rijst en aardappelen. Dat beviel de dames van het tehuis wel. Dus hij werd meegenomen naar een plek vlakbij de kust. Daar staat een kerk waar het voedsel wordt opgeslagen. Aangekomen staan keurig netjes de mensen in een rij met voedselbonnen. Ze keken erg vreemd toen Twan, de enige blanke, het zware werk deed. De zakken rijst en aardappelen moesten ook weer uitgeladen worden. Klusje voor Twan dus. Aangezien hij niet gewend is aan deze temperaturen, dreef het zweet van zijn lichaam.' Are you tired?' Nee hoor 'only hot!'

 

 


22 januari
Nadat we 's ochtends ons lachebekkie weer bezocht hebben, was het 's middags tijd voor het lunchbuffet aan het zwembad. Voor een euro of 4 eet je je kogelrond en kun je ook nog een verfrissende duik nemen in het zwembad. Klinkt allemaal stoer, maar dat valt wel tegen. Zeg maar 'vergane glorie' opgeluisterd door zeer foute 'one-man-bruiloft-muziek'. Het eten is overigens best ok.

 

23 januari
Samen met Saman rijden we om 09.30 uur weer richting Prem Nivasa. Hopelijk lukt het ons om vandaag met zuster Shylaja te spreken over Nadée’s achtergrond. De buikmamma woont er nu immers nog. We kunnen dus maar beter meteen spijkers met koppen slaan. En jawel hoor… vandaag hebben we meer mazzel. De hoofdzuster komt meteen excuses maken voor gisteren en nodigt ons uit om binnen plaats te nemen. In het zelfde kamertje waar we Nadée op 6 januari voor het eerst zagen, hebben we nu samen met de hoofdzuster en de buikmamma een gesprek. Gewapend met een waslijst vol vragen en pen en papier om de antwoorden te noteren, hopen we op zo veel mogelijk informatie. Op de meeste vragen krijgen we een heel duidelijk antwoord. O ja, mag ik jullie voostellen, 'boefje Nadée' moest op de pasfoto. Probeer beide oren van een baby maar eens gelijktijdig op een foto te krijgen...uitdaging dus.

 

 

 

24 januari
Vandaag is het Poya day, een boedhistische feestdag vanwege volle maan. Veel winkels zijn gesloten. Vanmorgen werden we rond 06.00 uur al wakker van geluiden die veel weg hadden van een biddend of mediterend gezelschap. Pff… van nachtrust komt hier toch al weinig terecht. Nadée is vandaag weer bijzonder vrolijk. Ze voelt met haar handjes aan de mond van Marielle en begint te kraaien zodra ze daar bibbergeluiden op maakt. Haar blik is steeds meer op ons gefocust en dat doet ons goed. We hebben duidelijk contact en ze reageert steeds beter op ons.

 

25 januari
Nog één dag voor de rechtbankzitting...Tja de spanning neemt toe. Nog even gebeld met de Nederlandse ambassade over de aanvraag van het noodpaspoort. Dan weer op weg naar het tehuis. Was dit ons laatste bezoek aan het tehuis als ouders in spé? Wie zal het zeggen. Vandaag heeft Nadée wederom zelf het flesje vastgehouden. Stoere meid he? Aan het einde van de middag maken we nog een strandwandeling in afwachting van wat ons te wachten staat op de grote dag...26 januari. 's Avonds eten we nog een hapje in de eettent de 'Franfurter biergarten', gieten daar nog een paar roseetjes achterover en gaan op tijd slapen. Morgen gaat de wekker om 6 uur...

 

 

26 januari
BLIEP, BLIEP! De wekker...uit de veren, maar dat is geen punt, slapen ging toch al niet zo goed vannacht. Om 8 uur worden we opgehaald door Saman. Prema, onze contactpersoon, is ook van de partij. Samen gaan we naar het tehuis om de zuster op te halen en natuurlijk Nadée en de buikmamma. Op naar de rechtbank in Colombo. Uit de gesprekken tussen Prema en de zuster begrijpen we wel dat onze case rond 9:30 zal plaatsvinden. Hmmm zouden ze hier dan toch werken op afspraak? Tja, naar Colombo...vergelijk het met de A2 van Den Bosch naar Amsterdam om 8 uur 's ochtends op een regenachtige dag...drama dus. Toch zijn we om 9:30 uur bij de rechtbank, net op tijd dus en het wachten duurt niet lang. Om 9:55 uur worden we naar binnen geroepen. Na het afleggen van de eed en het beantwoorden van een aantal vragen staan we om 10:20 alweer buiten... NADEE JANSSEN IS DE NAAM. YES!!!!! Aanstaande maandag mag Twan nog een keer terug naar de rechtbank om de papieren op te halen. Dinsdag zullen we de tijd hard nodig hebben voor alle legalisaties en mischien kunnen we woensdag terug naar het inmiddels koude kikkerlandje...wie zal het zeggen. In de tussentijd is Nadée bij ons...en dat is het belangrijkste!

 

27 januari
We zijn nu echt ouders, de eerste gebroken nacht is binnen! Om 0:00, 0:30, 2:00, 3:00, 6:00 en 6:45 liet ons moppie iets van zich horen. Niet vreemd als je na 4 maanden in een gezellig druk kindertehuis ineens bij 2 bleekneuzen op een hotelkamer terecht komt. Na een gezellig ontbijt met zijn drietjes maken we vanochtend een eerste strandwandeling met ons moppie in de buikdrager. Reuze spannend, lekker rondkijken! Tja, we hebben natuurlijk veel bekijks. "Lucky girl", krijg je regelmatig te horen van de lokale bevolking. Ja, dat is misschien zo maar wij voelen ons ook heel lucky!

 

 

28, 29 januari
Vandaag is het zwemmen geblazen! Na het ochtenddutje maken we ons gereed voor het zwembad. Jippieeeeeeeee! Het is weer een stralende dag, zon en meer dan 30 graden. De ' Poolboy' had voor Nadée het beste strandbed uitgezocht met een matras en maar liefst 2 handdoeken. Ze was duidelijk de hoofdgast van vandaag. Ze is de hele dag wakker geweest. Het was allemaal reuze spannend en gezellig

 

 

30, 31 januari
Vandaag (30) nemen we afscheid van de buikmamma van Nadée en van de verzorgsters en de zusters van Prem Nivasa. Het is een emotioneel weerzien. Zodra de poorten van het tehuis open worden gezwaaid door de altijd breeduit lachende portier van het tehuis, zien we de buikmamma en haar vriendinnen al rechtop schieten. Ze zaten overduidelijk te wachten op onze komst, onder het luifeltje van het babyhuisje.

De volgende dag (31) moet Twan voor de tweede keer strak in het pak bij de rechtbank verschijnen. Hij gaat om 09.00 uur op pad met Saman.Toen nog een uur wachten (staand!) op de documenten en daarna naar het kantoor van Sri Lankan Airlines om onze terugreis om te boeken. Die was aanvankelijk gepland op 11 februari, maar nu we morgen zo goed als zeker alle legalisaties en het paspoort voor Nadée rond krijgen, willen we uiteraard zo snel mogelijk naar huis. En dat is de stagiair van de luchtvaartmaatschappij niet aan het verstand te peuteren. Wat Twan ook probeert of als argument aanvoert, volgens haar kunnen we pas op z’n vroegst op 9 februari vertrekken. Tegenvaller dus.

 


1 februari
Twan doet de hele nacht geen oog dicht. Maar niet omdat ons moppie ons uit de slaap houdt. Deze keer zijn het waarschijnlijk de ‘battered prawns’ van het hotelde boosdoener. Hij heeft last van een broekkuchje en heeft buikpijn en hoofdpijn. Met veel tegenzin gaat hij op pad. Eerst opnieuw naar de rechtbank om de Court Order op te halen. Daarna naar Probation (kinderbescherming) om de nog ontbrekende documenten op te halen en vervolgens snel door naar Foreign Affairs (Buitenlandse Zaken) om alles te laten legaliseren. Saman regelt wat achter de schermen waardoor Twan in eerste instantie direct wordt geholpen. Uiteindelijk kost het grapje toch ruim een uur tijd omdat allerlei ambtenaren de formulieren tegen het licht houden, een stempeltje en een handtekening moeten zetten.

De aanhouder wint, zo blijkt, want Marielle krijgt een zeer kordate dame aan de lijn die precies snapt hoe het zit. Nu zijn er plotseling wel stoelen beschikbaar op een vlucht eerder dan 9 februari!!! Als alles goed gaat, kunnen we morgenmiddag het noodpaspoort voor Nadée ophalen én de tickets voor de terugreis op, JAWEL oma’s 60e verjaardag, vrijdag 4 februari 2005.

 

2 februari
Na een helse nacht met een doodzieke Twan en een dochter die alles bij elkaar schreeuwt en maar niet de slaap kan vatten, moet er vandaag opnieuw een ambtelijke hobbel worden genomen. We moeten naar de Nederlandse ambassade om de aanvraag voor het paspoort in te leveren. Twan is nog steeds doodziek. Hij heeft koorts (39,5) en is zo slap als een vaatdoek. Hij heeft de hele nacht geen oog dicht gedaan (mede door het gekrijs van Nadée) en kan geen slok water of hap eten binnen houden. s' Middags besluiten we, mede op aanraden van de ambassade om naar het Apollo ziekenhuis te gaan. Aangekomen komt Twan enkele uren aan het infuus te liggen waar hij anti-biotica en vocht krijgt toegediend. Ook worden er bloedproeven genomen waaruit blijkt dat het inderdaad alleen maar een ernstige infectie is (voedselvergiftiging) en geen tropische ziekte. In de tussentijd gaan Marielle en Saman op pad om het paspoort en de tickets op te halen.

 

3 februari
We hebben opnieuw een tamelijk slapeloze nacht achter de rug.Twan’s darmstelsel is nog steeds niet helemaal hersteld, maar hij voelt zich gelukkig al een stuk beter. Ms. Prema is nog langs gekomen om afscheid te nemen. We nemen afscheid van Saman en afscheid van de medewerkers van het hotel. Het is tijd om de koffers te pakken. WE GAAN NAAR HUIS!


 

 

4 februari
Op donderdag 3 februari nemen we rond 23.00 uur afscheid van de altijd vriendelijke medewerkers van Tropic Inn. Het is tijd om naar het vliegveld te gaan. We vertrekken om 3.25 uur met Sri Lankan Airlines naar Frankfurt en maken nog een korte tussenstop in Zurich. Nadée slaapt prins(es) heerlijk in een baby-basket. Rond 13:00 uur komen we aan in Frankfurt. Tjonge wat een onoverzichtelijke bende is het daar. De bewegwijzering is slecht, je moet kilometers lopen om ergens te komen en regelmatig komen we mensen tegen die gewoon te laat zijn voor hun vlucht omdat ze te lang rond dwalen op het vliegveld. Zelf zijn we ruim op tijd voor de vlucht naar Amsterdam. Die heeft namelijk nog een dikke drie kwartier vertraging.

Bij het inchecken aan de KLM balie blijkt dat Sri Lankan Airlines een enorme fout heeft gemaakt en onze retourvlucht niet correct heeft omgeboekt. Alleen de vlucht van Colombo naar Frankfurt is van 11 naar 4 februari omgeboekt, de aansluiting naar Amsterdam is voor het gemak maar even vergeten. En om het nog bonter te maken hebben de knappe koppen van Sri Lankan Airlines wel een stoel voor ons moppie gereserveerd aan boord van de KLM Cityhopper! Het moet niet gekker worden. Gelukkig is de medewerkster van KLM in Frankfurt erg kordaat. Ze regelt uiteraard meteen twee stoelen voor paps en mams zodat Nadée niet in haar eentje voet op Nederlandse bodem hoeft te zetten.

Op Schiphol staat de familie inmiddels vol ongeduld te wachten. Om 17:10 uur raakt de Cityhopper de Nederlandse bodem en even later wordt Nadée dan voor het eerst in het 'echie' bewonderd door haar opa's, oma's, oom, tante, suikeroom, neefje en nichtjes. Het is dubbel feest, want oma van Diepen viert vandaag haar 60e verjaardag. Hoogste tijd dus om ons moppie in te wijden in een goed Limburgs gebruik: vlaai! Wat smaakt dat lekker na vier weken Sri Lankaanse keukengeheimen verorberen. Nadée vindt het allemaal prima, zolang zij maar haar eigen flesje babypils krijgt. In de auto naar huis valt ze meteen in slaap. Rond 22.30 uur komen we aan in Maastricht en jawel, het huis is mooi versierd. De olifantjes die Marielle jaren geleden al voor deze website tekende, zijn door de beide opa's gebruikt als ontwerp voor de aankomstborden. EINDELIJK THUIS, het kinderkamertje is compleet...met het mooiste geschenk dat een mens zich maar kan wensen...een bloedmooie baby van 4 maandjes oud. Wat zijn we blij en dankbaar! Welkom thuis Nadée.

 

De eerste dagen in Nederland...
Het carnavalsgeweld is losgebroken in Maastricht en we gaan ook even kijken naar de optocht. Onze mopseflops vindt het allemaal prima: hoe meer kabaal... hoe lekkerder ze lijkt te slapen. Ook gaan we regelmatig wandelen. Het is immers prachtig weer en de Limburgse heuvels lachen ons toe. Nadée maakt het prima en lijkt van de grote veranderingen in haar leventje nauwelijks iets te merken. Met pappa gaat het helaas wat minder... zodra de Sri Lankaanse medicijnen op zijn, keert de infectie weer in alle hevigheid terug. Enorme hoofdpijn, fikse koorts en opnieuw broekhoest dus. De huisarts zegt dat er sprake is van een typische reizigersziekte en schrijft een nieuwe antibioticakuur voor. En nu maar hopen dat die de venijnige bacterie voor goed de nek om draait.

Ondertussen moet er ook nog heel veel worden geregeld. Eerste bezoek aan het consultatiebureau, aangifte bij de burgelijke stand, aankomstkaartjes bestellen en versturen, post...nog meer post..., wassen, strijken, boodschappen doen en vooral een nieuw ritme vinden, ...de dagen vliegen voorbij. Maar het blijft bovenal ....

 

...GENIETEN VAN ONZE KLEINE SPRUIT.

... nog geen 5 maanden oud en met een beetje hulp van de box en van pappa en mamma, staat Nadée als kersverse hollandse meid al aardig haar mannetje!

 

 

De 2e week in Nederland...
Het carnavalsgeweld is inmiddels al weer achter de rug. De griepgolf is uitgebroken maar gelukkig ontspringen wij voorlopig de dans. Met Nadée gaat het geweldig. De wijkverpleging is ook al langs geweest. Begin maart gaan we voor het eerst met haar naar het consultatie- bureau. Van de kou heeft ze niet veel last. Maar de stoere muts gaat wel op de bruine toet als we er op uit gaan!

De box is nog niet echt in trek en overdag slaapt ze aanvankelijk nauwelijks. Voor pappa maakt ze een uitzondering, samen tukken met pappa is top!

 

16 februari

Het eerste fruithapje zit erin. Nou ja, erin. Ze maakt er een grote bende van. Daarna is het goed uitbuiken in de relax fauteuil.

 

17 februari
Voor het eerst met Nadée naar neefje Dirk en nichtje Riemkje in Delft. Op 6 januari hebben we de foto's van de eerste ontmoeting met Nadée gemaild naar Delft. Op het het moment dat Twan's zus die had gezien begonnen bij haar spontaan de weëen. Riemkje is op 7 januari geboren. En vandaag ligt ze samen met Nadée in de box! Het volmaakte duo penotti toch?

 

25 februari

Brrrrrrrrrrrr................koud in Nederland. Maar dat mag de pret niet drukken. Gewapend met een warm skipak en een warme muts.....op naar de Belgische Ardennen. Op een half uur rijden, in een dik pak sneeuw....hallo sneeuw hier is Nadée!


 

8 maart

Pappa komt thuis van z'n werk en dan lekker hossen met pappa Hoe gekker hoe beter. Hoogtevrees? Nee hoor, dat kent onze spruit niet.



 

16 maart

10 minuutjes lopen en dan zijn we bij de schapen! Er zijn lammetjes geboren. Dat wil onze spruit zien. Maar vooral ook mamma, ze is ook een enorme schapengek!



 

19 maart

Pappa gaat naar de kapper in Swalmen. Dus gaan we natuurlijk langs bij oma Janssen. Oma Janssen heeft een verassing.....een mooie Nijntje bal!



 

27 maart

Karel en Nadée zijn grote maatjes. Karel komt regelmatig op bezoek en doet wel eens een tukje in de box. Nadée heeft daar geen problemen mee. Het is wel gezellig zo!



 

3 april

Lekker met pappa in de tuin. Het is lente! Yes, naar buiten. Pappa heeft al flink gewerkt in de tuin. Maar nu even niet. Nu is het tijd voor Nadée.



 

4 april

Wat ik al allemaal kan? Nou, rollen in ieder geval en zitten gaat ook steeds beter!



 

5 april

... aangenaam de vriendin van Bob de Bouwer... Nadée de sloper. De baby-gym, gekregen van Addy en Natasja is eg leuk om mee te spelen... maar nog leuker om te slopen!



 

8 april

...... even kijken naar mijn outfit. Cool he! Flitsend truitje met bijpassende sokken! Mamma weet wel wat ik mooi vind.